Κάθε πρωί στις 6 ανοίγει η πόρτα του κυρ Μανώλη , σχεδόν
αμέσως οι πρώτοι πελάτες κάνουν την εμφάνιση τους και η μυρωδιά του καφέ πλημμυρίζει την πλατεία.
Τα τραπεζάκια του καφενείου είναι γεμάτα
μέχρι τις 7. Πρωί πρωί οι
χωριανοί ξεκινούν για τα χωράφια, είναι η εποχή του ραβδίσματος και δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο μια κι οι μέρες είναι ακόμα μικρές. Η Καπνοπωλού ανηφορίζει βιαστικά ν ανοίξει το περίπτερο, είναι πολλοί οι πελάτες
και ξέρει του καθένα την προτίμηση . Το μπακάλικο ανοίγει στις 7
και ο κυρ Γιάννης πίσω από τον πάγκο περιμένει την πελατεία του πιτσιρίκια για καραμέλες και μολύβια, νοικοκυρές για τα καθημερινά ψώνια. ….
Από τον Αύγουστο είχαμε
κόψει από το ποτάμι τις βέργες και τις ντέμπλες,
ο πατέρας είχε ετοιμάσει την σκάλα με τα τρία πόδια κι η μάνα είχε μπαλώσει τις
ανάπλες όλα έτοιμα για το λιομάζωμα, Με τον νότο πηγαίναμε στου Κοκότσι , με το βορά στην Ξεραγή . Ανάπλες σκάλα αποβραδίς στο λιόφυτο
και το πρωί όλοι απάνω στο
χακάκι.
Ο πατέρας και τα παιδιά με τα βεργαλάκια και τη σκάλα , η μάνα κι η γιαγιά στο αναπλοδωγύρισμα , ύστερα ξεκλάδισμα, λίχνισμα κι αν δεν φυσούσε, μακρύς ποταμός, στο ραδιόφωνο η εκπομπή : το
σπίτι των ανέμων, μικρή πικρή μου αγάπη…..