Ο δρόμος που μεγάλωσα

 ..μύριζε ασβέστη ,  οι νοικοκυρές με μια χόρτινη  σκούπα στο χέρι κάθε πρωί, η γειτονιά έλαμπε.  Μεγαλώσαμε με τις ευωδιές  του βασιλικού και των λουλουδιών στις  αυλές μας.

Τα σπίτια παλιά μα περιποιημένα και καθαρά  κι εμείς με τα κοντά  παντελονάκια  παίζαμε ολημερίς στο δρόμο.   - Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια. Το μεγάφωνο της κοινότητας  σταμάτησε να ανακοινώνει, ο  πρόεδρος κι ο γραμματικός έγιναν  δήμαρχος και αντιδήμαρχος ,  το χωριό άλλαξε . Οι δρόμοι  στένεψαν, δεν χωράνε τα αυτοκίνητα, οι κάδοι των σκουπιδιών γεμάτοι  και βρώμικοι , οι παλιές κατοικίες  κατέρρευσαν  κι έγιναν καταφύγιο νυχτερίδων και τρωκτικών, ο δρόμος  που μεγάλωσα  χορτάριασε , δεν παίζουν πια παιδιά και οι αγριοσυκιές μεγαλώνουν εκεί που μοσχοβολούσε ο βασιλικός .    -Μιλώ για το χωριό μου, την Ανώπολη, που ακόμα  χτυπά η καμπάνα τις Κυριακές,  ζουν άνθρωποι ,  μεγαλώνουν  παιδιά . -Μιλώ για τη γειτονιά  μου που πνίγεται μες τα ερείπια, τη βρωμιά και την εγκατάλειψη, που δε έμεινε  μια γωνιά  για τα όνειρα των παιδιών μας. -Οι εποχές άλλαξαν, η κοινότητα έγινε δήμος, το γαϊδουράκι έγινε αυτοκίνητο, το μπακάλικοι  σούπερ μάρκετ, έχουμε ηλεκτρισμό ,δεν κουβαλάμε νερό από το πηγάδι  -Άραγε με τι ανταλλάχτηκε η λεβεντιά και η αξιοπρέπεια ?